Zoeken
  • Tara

Een eerlijke post over mijn leven met Diabetes Type 1

Het spookt wel eens door mijn hoofd… ik wil niet meer…


Afgelopen weken gaat het slecht.

Ik lig in bed, slaap veel en probeer zo goed mogelijk mijn bloedglucose waardes onder controle te houden.

Maar het lukt gewoon niet.


Ja, waarom dan niet? Omdat dát precies diabetes is. Het doet soms wat ie wil.


Stel je voor dat al je energie uitgaat naar het streven om je waardes binnen die lijntjes te houden.

Je doet zó hard je best en je laat er dingen voor. Maar dan toch… weer een uitschieter naar boven.


Gevoelens als angst, verdriet en eenzaamheid komen naar boven.


Angst:

Hoe moet dit nu als ik ouder word? Kan ik ooit gezonde kinderen krijgen? Wat is er in mijn lijf al aan het aftakelen? Wat ga ik het eerste merken? Hoe word ik oud? Word ik wel oud?


Verdriet:

Het voelt als falen. Alsof ik het niet goed genoeg doe. Tranen stromen over mijn wangen. Ik voel mij anders. Waarom? Waarom ben ik niet gewoon gezond?


Eenzaamheid:

Hoewel ik zoveel mensen om mij heen heb, het is mijn lijf en het gebeurd in mijn lijf. Niemand kan er iets aan doen. Behalve ik, altijd zo goed mogelijk mijn best doen. Elke seconde, minuut, uur, dag, week, maand, jaar… en dat levenslang…


Meestal praat ik hier niet over. Het voelt ook gek om het op te schrijven eerlijk gezegd. Alsof ik niet wil dat het hardop uitgesproken wordt.


Ik weet van mezelf dat deze negatieve gevoelens overgaan. Die kracht heb ik in de loop van mijn leven opgebouwd. Ik heb diabetes altijd vergeleken met andere ziektes of ergere omstandigheden.


Tara, je kunt alles nog!


Ik haal mijn kracht uit alles wat ik wel heb bereikt, hoe gezond ik nu nog ben en hoe goed ik voor mezelf zorg, ook op dagen dat het iets minder gaat.


Maar ook uit het leven in het nu.

We zijn veel te veel bezig met wat er in het verleden gebeurd is of wat er in de toekomst gaat gebeuren. Dankbaar zijn met wat ik heb.


Dus als die angst, verdriet of eenzaamheid opkomt, dan herinner ik me aan het hier en NU... en dan zakt het gelukkig allemaal een beetje....❤️

An honest post about my life with Diabetes Type 1.


Sometimes it haunts my mind... I don't want this anymore...


The past weeks have been bad.

I’m in bed, sleep a lot and try to control my blood glucose levels as best I can. But i’s not working.


Why isn’t it working? Because that's exactly what diabetes is. It does what it wants.


Imagine that all your energy is spent striving to keep your blood glucose levels ​​within the lines.

You are trying so hard and leave things for it. But then again… another high bloodsugar.


Feelings such as fear, sadness and loneliness arise.


Fear:

What happens when I get older? Will I have healthy babies? What is already deteriorating in my body? What will I notice first? How do I get old? Am I getting old?


Sadness:

It feels like failure. As if I'm not doing well enough. Tears run down my cheeks. Why? Why am I not just healthy?


Loneliness:

Although I have so many people around me, it’s my body and it all happens in my body. Nobody can do anything about it. Besides me, always trying to do my best. Every second, minute, hour, day, week, month, year ... and that for good…


Usually I don't talk about this. It also feels weird to write it down actually. As if I don't want to speak about this out loud. But unfortunately, it’s the truth ...


Luckily, I know that these negative emotions will pass. I have built that strength over the course of my life. I have always compared diabetes to other illnesses or worse conditions.


"Tara, you are still able to do everything!"


I got this strength from everything I have achieved, how healthy I am now and how good I am taking care of myself, even on days when things are not going so well.


But also from living life in the now.

Most of the time we are too concerned about what has happened in the past or what will happen in the future. Being grateful for what I have now and what I am able to do now.


So when that fear, sadness or loneliness arises, then I remember myself of the here and now ... and then it all subsides a bit...❤️

7 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven